حکایتهای کوتاه

Published ۱۳۸۷ آذر ۲۱, پنجشنبه by نویسنده in  


قبر وسط آب
آیت‏الله حاج سید عباس کاشانی حائری نقل می‏کرد: «روزی در خانه آیت‏الله العظمی حکیم (1) بودم که کلیددار آستان مقدس حضرت ابوالفضل، علیه‏السلام، تلفن کرد و گفت: سرداب مقدس ابوالفضل، علیه‏السلام، را آب گرفته و بیم آن می‏رود که ویران گردد و به حرم مطهر و گنبد و مناره‏ها نیز آسیب کلی وارد شود، شما کاری بکنید.
آیت‏الله حکیم فرمودند: من جمعه خواهم آمد و هرآنچه در توان دارم انجام خواهم داد. آنگاه گروهی از علمای نجف از جمله اینجانب به همراه ایشان به کربلا و به حرم مطهر حضرت ابوالفضل العباس، علیه‏السلام، رفتیم، آن مرجع بزرگ برای بازدید به‏طرف سرداب مقدس رفت و ما نیز از پی او آمدیم، اما همین‏که چند پله پایین رفتند، دیدم نشستند و با صدای بسیار بلند که تا آن روز ندیده بودم، شروع به گریه کردند. همه شگفت‏زده و هراسان شدیم که چه شده است؟ من گردن کشیدم دیدم شگفتا منظره عجیبی است که مرا هم گریان ساخت.
قبر شریف حضرت ابوالفضل، علیه‏السلام، در میان آب مثل جایی که از هر سو به وسیله دیوار بتنی بسیار محکم حفاظت‏شود، در وسط آب قرار داشت، اما آب آن را نمی‏گرفت. درست همانند قبر سالارش حسین، علیه‏السلام، که متوکل عباسی بر آن آب بست اما آب به سوی قبر پیشروی نکرد. (2)
مکافات عمل
در زمان حاج سید عبدالکریم حائری و ماجرای کشف حجاب از سوی رضاخان، دوتا پاسبان بودند که خیلی اذیت می‏کردند.
روزی زنی با روسری از خانه بیرون می‏آید، یکی از این پاسبانها او را تعقیب می‏کند، آن زن هرچه او را قسم می‏دهد و حضرت ابوالفضل، علیه‏السلام، را شفیع قرار می‏دهد در او اثر نمی‏بخشد. بلکه آن بی‏حیا توهین هم می‏کند که اگر ابوالفضل کاری از او ساخته می‏شد، نمی‏گذاشت دستهای او...
همان روز به‏حمام می‏رود و دلش درد می‏گیرد، معالجات اثر نمی‏کند و به هلاکت می‏رسد.
غسال گفته بود: دیدم، مثل اینکه سیلی به صورتش خورده شده باشد صورتش سیاه شده بود. (3)
پنجه برنجی
شخصی تعریف می‏کرد که: در سال 1375 برای خرید دستگاه چاپ سه‏بار به مسکو سفر کردم. در سفر سوم در مسکو یک مشکل اداری برایم پیش آمد، پیش رئیس اداره رفتم. وقتی وارد اطاق شدم، چشمم به چیز عجیبی افتاد. روی میز رئیس یک پنجه برنجی قرار داشت که روی آن نوشته شده بود «علمدار ابوالفضل‏». ابتدا حدس زدم آن را به‏عنوان یک چیز زینتی روی میزش گذاشته، ولی بعد از آن سؤال کردم، جواب داد: «من شیعه هستم و کرامتهای بسیاری از آن حضرت دیده‏ام، این پنجه را به‏خاطر همین امر همراهم دارم، جانم به فدایش باد.» وقتی از حال من و تشیع و علاقه‏ام به حضرت ابوالفضل، علیه‏السلام، اطلاع پیدا کرد، احترام فوق‏العاده‏ای به من گذاشت و همه مشکلات مرا حل کرد. (4)
فضیلت مهمان
حسن‏بن نعیم نقل می‏کند که: امام صادق، علیه‏السلام، از من پرسیدند: آیا برادرانت را دوست داری؟ عرض کردم: بلی.
فرمودند: آیا به فقرایشان نفع می‏رسانی؟ عرض کردم: بلی!
فرمودند: آیا آنها را به منزل خود دعوت می‏کنی؟ عرض کردم: بلی، غذایی نمی‏خورم مگر اینکه دو سه نفر از مؤمنین با من باشند.
فرمودند: آگاه باش! که فضل و بخشش و خیر و برکت آنها از فضل و بخشش تو بیشتر است، چون آنها وقتی به منزل تو وارد می‏شوند، موجب بخشش گناه تو و خانواده‏ات می‏گردند و زمانی که از منزل تو بیرون می‏روند، گناه تو و خانواده‏ات هم خارج می‏شود. (5)
بهترین اخلاق
عقبة‏بن عامر می‏گوید: روزی پیامبر خدا، صلی‏الله‏علیه‏وآله، را در راهی همراهی می‏کردم. حضرت دستم را گرفتند و فرمودند: می‏خواهی بهترین اخلاق دنیا و آخرت را برای تو بگویم؟
عرض کردم: بفرمایید یا رسول‏الله!
فرمودند: با فامیلی که با تو قطع رابطه کرده، ارتباط برقرار کن، به کسی که چیزی به تو نداده، کمک کن و از کسی که به تو ستم روا داشته و بدی کرده، بگذر. (6)
پی‏نوشتها:
1. از مراجع تقلید در نجف اشرف.
2. کرامات الصالحین، ص‏286، به نقل از: کرامات العباسیه (معجزات حضرت اباالفضل، علیه‏السلام)، علی میرخلف‏زاده، ص‏92.
3. حضرت اباالفضل مظهر کمالات و کرامات، ص‏447، به نقل از: کرامات العباسیه (معجزات حضرت اباالفضل، علیه‏السلام)، علی میرخلف‏زاده، ص‏220
4. نماز شام غریبان، به نقل از: کرامات العباسیه (معجزات حضرت اباالفضل، علیه‏السلام)، علی میرخلف‏زاده، ص‏235.
5. بحارالانوار، ج‏74، ص‏375. به نقل از: برگهای زرین (داستانهایی از سیره ائمه معصومین، علیه‏السلام)، محمود اکبری، ص‏19.
6. محجة‏البیضاء، ج‏5، ص‏319، به نقل از: برگهای زرین (داستانهایی از سیره ائمه معصومین، علیه‏السلام)، محمود اکبری، ص‏122.



اشتراک در: نظرات پیام (Atom)

0 نظرات:

ارسال یک نظر